تگ canonical راهی برای اعلام نسخه ترجیحی یک صفحه در میان URLهایی است که محتوای یکسان یا بسیار مشابه دارند. سایت‌ها گاهی یک محتوا را از چند نشانی قابل دسترسی می‌کنند؛ برای مثال، پارامترهای رهگیری، فیلترهای فروشگاه یا نسخه‌های متفاوت URL ممکن است مسیرهای جداگانه‌ای بسازند. کنونیکال به موتور جست‌وجو سیگنال می‌دهد کدام URL را نسخه اصلی در نظر بگیرد، اما این سیگنال تضمین مطلق نیست.
چرا انتخاب URL اصلی اهمیت دارد؟
وقتی چند نشانی محتوای تقریباً یکسان دارند، موتور جست‌وجو باید تصمیم بگیرد کدام نسخه را بررسی و در نتایج نمایش دهد. سیگنال‌های متناقض می‌توانند این انتخاب را دشوار کنند. تعیین URL ترجیحی و هماهنگ کردن لینک‌های داخلی، نقشه سایت و تغییرمسیرها به روشن‌تر شدن ساختار کمک می‌کند.
کنونیکال چه زمانی کاربرد دارد؟
این تگ برای نسخه‌های نزدیک به هم از یک صفحه، URLهای دارای پارامترهای غیرضروری یا برخی حالت‌های محتوای تکراری می‌تواند مفید باشد. در فروشگاه اینترنتی، صفحه‌ای که با پارامتر رهگیری تبلیغاتی باز می‌شود ممکن است همان محتوای صفحه اصلی محصول را نمایش دهد. در چنین شرایطی معمولاً بهتر است نسخه تمیز URL به عنوان نسخه ترجیحی معرفی شود.
اما صفحات متفاوت را فقط به دلیل شباهت موضوعی به یک URL کنونیکال نکنید. صفحه دسته‌بندی و صفحه محصول، یا دو مقاله که پرسش‌های متفاوتی را پاسخ می‌دهند، لزوماً نسخه‌های تکراری یکدیگر نیستند. کنونیکال جایگزین تصمیم‌گیری درباره معماری محتوا یا ادغام واقعی صفحات نیست.
کنونیکال با ریدایرکت چه تفاوتی دارد؟
ریدایرکت کاربر و خزنده را از یک URL به URL دیگر هدایت می‌کند؛ کنونیکال فقط نسخه ترجیحی را اعلام می‌کند و هر دو نشانی ممکن است همچنان باز شوند. اگر صفحه قدیمی حذف شده و جایگزین مستقیم و دائمی دارد، معمولاً ریدایرکت مناسب‌تر است. اگر دو URL باید قابل دسترسی باقی بمانند اما یکی نسخه ترجیحی است، کنونیکال می‌تواند گزینه مناسب‌تری باشد.
همچنین کنونیکال با دستور noindex یکی نیست. noindex درخواست می‌کند صفحه در نتایج جست‌وجو نمایش داده نشود، در حالی که کنونیکال به انتخاب نسخه اصلی میان صفحات مشابه کمک می‌کند. این سیگنال‌ها را بدون هدف روشن با هم ترکیب نکنید؛ برای هر مسئله، راه‌حل متناسب انتخاب کنید.
چگونه کنونیکال را تنظیم کنیم؟
در بسیاری از سایت‌های وردپرسی، افزونه سئو امکان تعیین URL کنونیکال را فراهم می‌کند. ابتدا بررسی کنید آیا سیستم به‌طور خودکار کنونیکال تولید می‌کند یا خیر. اگر صفحه نسخه اصلی خودش است، معمولاً self-canonical به همان URL استاندارد مناسب است. برای صفحه‌ای که نسخه تکراری است، URL ترجیحی باید واقعی، قابل دسترسی و از نظر محتوا مرتبط باشد.
در تعیین نسخه استاندارد، پروتکل امن HTTPS، دامنه ترجیحی، وجود یا نبود اسلش پایانی و ساختار مسیر را یکدست نگه دارید. URL کنونیکال نباید به صفحه خطای 404، صفحه مسدودشده یا URLی هدایت شود که خودش به چند مسیر دیگر تغییرمسیر می‌دهد. زنجیره‌های کنونیکال می‌توانند سیگنال‌ها را مبهم کنند.
هماهنگی با لینک داخلی و نقشه سایت
اگر صفحه A به صفحه B کنونیکال شده، لینک‌های داخلی مهم بهتر است مستقیماً به B اشاره کنند، نه اینکه همچنان کاربران را به A بفرستند. نقشه سایت XML نیز معمولاً باید URLهای ترجیحی و قابل ایندکس را شامل شود. وجود URLهای متناقض در لینک داخلی، نقشه سایت و کنونیکال ممکن است انتخاب نسخه اصلی را دشوار کند.
پارامترهای رهگیری مانند کدهای کمپین را نیز بررسی کنید. لازم نیست هر پارامتری به شکل خودکار حذف شود؛ بعضی پارامترها ممکن است محتوای واقعی متفاوتی تولید کنند. پیش از تعیین کنونیکال، رفتار URL و تفاوت محتوای آن را آزمایش کنید.
خطاهای متداول
- کنونیکال کردن همه صفحات سایت به صفحه اصلی
- اشاره به URLی که ریدایرکت می‌شود یا خطا می‌دهد
- تعیین URL کنونیکال متفاوت در قالب و افزونه‌ها
- کنونیکال کردن صفحاتی که هدف و محتوای متفاوت دارند
- فراموش کردن به‌روزرسانی لینک‌های داخلی و نقشه سایت
هر تغییر سراسری را ابتدا روی چند صفحه آزمایش کنید. اشتباه در الگوی تولید URL می‌تواند روی صدها یا هزاران صفحه اثر بگذارد، بنابراین پیش از انتشار عمومی از نسخه پشتیبان و روش بازگشت استفاده کنید.
چطور وضعیت کنونیکال را بررسی کنیم؟
کد HTML صفحه را بازبینی کنید و مقدار rel=”canonical” را پیدا کنید. سپس در ابزار بررسی URL سرچ کنسول، کنونیکال اعلام‌شده توسط سایت و نسخه‌ای را که گوگل انتخاب کرده است مقایسه کنید، اگر این اطلاعات در دسترس باشد. تفاوت این دو همیشه به معنای خطای قطعی نیست؛ گوگل ممکن است با توجه به مجموعه سیگنال‌ها نسخه دیگری را انتخاب کند.
برای عیب‌یابی، وضعیت HTTP، محتوای صفحه، لینک‌های داخلی، نقشه سایت، ریدایرکت‌ها و دسترسی خزنده را کنار هم بررسی کنید. تغییر یک تگ بدون بررسی سایر سیگنال‌ها ممکن است مشکل اصلی را حل نکند.
جمع‌بندی
کنونیکال ابزار انتخاب نسخه ترجیحی میان URLهای مشابه است، نه راهی برای حذف فوری همه صفحات ناخواسته. نسخه اصلی را آگاهانه انتخاب کنید، سیگنال‌های فنی را هماهنگ نگه دارید و نتیجه را پس از خزش مجدد بررسی کنید.
منبع رسمی
برای جزئیات بیشتر، راهنمای گوگل درباره تجمیع URLهای تکراری را ببینید و تنظیمات را با ساختار واقعی سایت خود تطبیق دهید.
مثال عملی با پارامترهای URL
فرض کنید یک صفحه محصول با نشانی اصلی و نشانی دارای پارامتر رهگیری تبلیغاتی باز می‌شود. اگر هر دو نسخه دقیقاً همان محصول را نمایش می‌دهند، معمولاً نسخه بدون پارامتر می‌تواند URL ترجیحی باشد. اما اگر پارامتر واقعاً فیلتر یا انتخابی را تغییر می‌دهد و محتوای صفحه متفاوتی می‌سازد، قبل از یکسان‌سازی باید هدف آن را بررسی کنید. به همین دلیل حذف همه پارامترها با یک قانون عمومی همیشه درست نیست. رفتار URL را در مرورگر آزمایش کنید، تفاوت محتوا را بسنجید و سپس تصمیم بگیرید.
کنونیکال را در برنامه نگهداری سایت بگنجانید
کنونیکال معمولاً یک تنظیم یک‌باره نیست. تغییر ساختار دامنه، نصب افزونه سئو، مهاجرت از HTTP به HTTPS یا بازطراحی قالب می‌تواند مقدار آن را تغییر دهد. پس از هر تغییر بزرگ، چند URL از صفحات اصلی، آرشیوها و محتوای سفارشی را بررسی کنید. مطمئن شوید مقدار اعلام‌شده با URL موجود در لینک‌های داخلی و نقشه سایت هماهنگ است. اگر موتور جست‌وجو نسخه دیگری انتخاب کرده، به جای تکرار تگ، ابتدا سیگنال‌های متناقض و تفاوت محتوایی را پیدا کنید.
یک پاسخ